Boşlukta ellerin uzansa da tutamıyor…ağlıyor sessizce uzaklara dalıyor…uzakta olduğunu biliyor…evet tanımadığı bir insanı seviyor…zaman ellerinden kayıp giderken sessizce ağlamaktan başka hiç ama hiç bir şey elinden gelmiyor…haykırmak istiyor onunla olmak istiyor sevdiğini, sevildiğini bilmek istiyor…hakkıdır artık mutluluk yaşadıkça,korkusuzca tek hayaliydi ölümden son 1 hafta…mutluluk aradı hep o esrarengiz konuşan suratlar arasında uzakta olduğunu hep anımsadı aslında söyleyemedi hep kaçtı aranızda…sonsuzluk değildi elbet amacı verdiği sevginin karşılığıydı aradığı…ıslak gözlerinde büyüttü hep seni…ümitsiz sandı hep bu aşkı karamsardı,uzun zamandır unutamadığı bir aşk vardı…uzun zamandı zaman geçti…veda vakti değildi!! yaşamak artık ölümden daha basitti…ilk defa ölümden korktu ona sevdiğini söyleyemeden ölmekten çok korktu…içinde can çekişen bir şeyler vardı canını yakıyorlardı…sadece uyurken rahattı kafasını kemiren o düşüncelerden uzak seraplara dalmıştı…masalların sonu ise hep aynıydı…Bu yazının sonu ise ya sonsuza kadar sonsuzluğa karışacak yada gözlerimi kapattığımda kurduğum hayaller gerçek olacak…
Ben bugun cok basit bi senaryo icinde en basit oyuncuyu oynuyorum. Belki de ölüme en yakın olanı yaşatıyorum Yalnızlk diyarlarındayım yalnızlktan öte canımı yakan sensizlikle boğuşuyorum Yasamaktan öte kendimi avutuyorum nefes almak yasamak icin yeterli mi ? bilemiyorum insan sewdigini ruhunun derinliklerinde hissedemedikten sonra yaktğıı sigara dumanında kayboluyor…hissettiklerini bilmeden beklemek çok zor geliyor…